از دولت - ملت تا مستعمرات منابع کمیاب

ارائه شده در مجله نفت و گاز دلوارنامه تابستان ۱۴۰۵

ضرورتی ندارد که دونالد ترامپ را پدیده نوینی در ایالات متحده بدانیم که دگرگونی‌ها راهبردی را ایجاد کرده است. اگر باراک اوباما را پدر تغییر در پروژه‌های انفرادی - البته با محافظه‌کاری پرهیز از اصطکاک با کنگره - تلقی کنیم، بدون شک ترامپ پدر دگرگونی‌ها گسترده از منظر اقتصاد، جغرافیا و راهبردهای کلان – البته بعد از روزولت و ریگان - است. او وارث مطالبات فروخفته سفیدپوستانی است که با سپر دولت لیبرال دو جبهه جنگ در داخل و خارج ایجاد کرده‌اند. در داخل باوجود ادعاهای مختلف، نوعی رادیکالیسم ضد دمکرات و ضد چپ برپا کرده است که گویا ساختار به‌روزی را برای ایالات متحده پی‌ریزی می‌کنند. اینکه این ساختار در مواجهه با قانون اساسی مبتنی بر آزادی آرمانی توماس جفرسون چه سرنوشتی پیدا کند و با استثناگرایی رؤیاگونه و جهان‌شمول مأموریت ویژه الهیاتی آمریکایی‌ها چگونه مواجه شود و تحول یابد، چندان در موازنه نیروهای داخلی مشخص نیست. اما مهم‌ترین مأموریت ترامپ اکنون در خارج از کشور به بقا و زنجیره حفظ و به‌دست‌آوردن منابع معدنی کمیاب محدود شده است. مأموریت‌های خارجی حقوق بشری، ملت‌سازی و دمکراسی سازی به یکباره جای خود را به کسب انرژی به‌خصوص نفت و سایر منابع کمیاب قابل‌استفاده در فناوری‌های به‌روز داده است. کارایی کنونی دولت ترامپ تقریباً گزارش‌های قبلی و برآوردها درباره نزول میزان وابستگی نفتی ایالات متحده به دلیل اکتشاف و بهره‌برداری نفت شل در سال‌های ۲۰۱۳ به بعد را کمی خنثی می‌کند. به نظر می‌رسد سیاست ترامپ با این سناریوهای نوین خودکفایی جامع نفتی و دست‌یافتن به زغال‌سنگ زیباست! نحوه مداخله نظامی هم متناسب با پیشرفت زمان تغییر کرده است. آمریکایی‌ها احتمالاً در مداخله در عراق و اسقاط صدام و بعثی زدایی درس‌های لازم را گرفته‌اند. مطابق گزارش گری گرستل، پل بره مر به‌عنوان حاکم نظامی، تمام نظام بعثی را ریشه‌کن کرد و متخصصان بی‌شماری را اخراج کرد. ۲۰۰ شرکت دولتی را که هسته اصلی اقتصاد عراق را تشکیل می‌دادند، خصوصی کرد و بعدها هالی برتون و بکتل در بازسازی زیرساخت‌ها شکست خوردند و ناامنی گسترده مانع شکل‌گرفتن سرمایه‌گذاری آمریکایی‌ها شد. درباره ونزوئلا درس این بود که در همان ساختار و با حفظ پیکره تکنوکرات‌های توانمند و مسلط کار پیش برود. تنها، ریل‌گذاری دولت سوسیالیستی تغییر کرد. قطارها به‌جای مسکو و بی جینگ به واشینگتن خواهند رفت. اکنون دلسی رودریگرز ضمن حفظ موازنه در داخل برای رضایت هواداران چاویستی و مادورویی، همه کارایی خود را با ایالات متحده و به ویژه با مارکو روبیو وزیر خارجه ایالات متحده هماهنگ می‌کند. به سمت خصوصی‌سازی پیش می‌رود و کاخ سفید هم از نفت ما - یعنی آمریکا و ونزوئلا - صحبت می‌کند.نیویورک تایمز در اخرین مقاله خود از روبیو به عنوان نایب السطنه ونزوئلا نام می برد.گفته شده که دلسی رودریگزر همه فعالیت های خود را با روبیو هماهنگ می کند. حتی در نقشه معنادار کاخ سفید از خاک ایالات متحده ونزوئلا از ایالت‌های آن کشور محاسبه شده است و خود ترامپ با طنزی نزدیک به واقعیت از گسترش قلمرو و ایالت ۵۳ کشورش نام می‌برد و روزنامه نیویورکر هم کاریکاتوری را منتشر کرده که ترامپ در حال نوشیدن بشکه نفت است. ترامپ هم به‌صراحت عنوان کرده نفت ونزوئلا مال ماست. حتی ماچادو هم دیگر به کار نمی‌آید و او را عنصر اخلالگر در برنامه‌های بازسازی ترامپ معرفی می‌کنند، سیاستی بسیار زیرکانه در عصر به‌روز در تغییر رهبران و استفاده از سیاست‌مداران متمایل به غرب. اگر فساد ساختاری و ریخت‌وپاش‌های داخلی هم کنترل شود واقعاً می‌توان گفت مردم و اقتصاد اندکی هم منتفع می‌شوند. مجله اکونومیست در سال 2023 ارزیابی جالبی از مؤسسه مشاوره «ارنست و یانگ» درباره منابع کمیاب منتشر کرد که نشان می‌داد تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳، سرمایه جذب‌شده چه از طریق بدهی و حقوق صاحبان سهام و چه در قالب تزریق منابع مالی در سال‌۲۰۲۳ ثابت مانده و از ۱۷۸ میلیارد دلار در مدت مشابه در سال ۲۰۲۱ به ۱۸۳ میلیارد دلار در سال‌۲۰۲۲ رسیده است و در این فرایند خروجی نهایی این است که در بخش معدن شرکت‌هایی که روی استارت‌آپ‌های فعال در ذخیره‌سازی انرژی، ساخت باتری‌ها، تولید هیدروژن یا رویکردهای مبتنی بر اقتصاد چرخه‌ای سرمایه‌گذاری می‌کنند، برنده بازی هستند[1]. از این منظر ونزوئلا گنجی بزرگ برای آمریکاست و در مناسبات نو استعمار تازه واقعاً بعید نیست به‌عنوان یکی از ایالات های آمریکا به این کشور ملحق شود. ایالات متحده قبلاً زمین‌های وسیعی از مکزیک را به خود الحاق کرده و اکنون نیز عطش سیری‌ناپذیری در این رویه در گرینلند و کانادا دارد. ونزوئلا تا آن حد برای ایالات متحده اهمیت داشته که ایالات متحده از ۱۹۹۸ به بعد حداقل در ۶ کودتای مستقیم و یا غیرمستقیم نافرجام ونزوئلا و یک ربایش رئیس‌جمهور در ۲۰۲۵ دست داشته است[2]. بر این مبناست که دولت ونزوئلا از ابتدا اعتماد خود را به‌طورکلی به ایالات متحده ازدست‌داده و طی دو دهه سیاست تغییر در وابستگی همه‌جانبه به ایالات متحده را پیگیری کرده است. اما اکنون ربودن مادورو اصلاحات راهبردی در خط‌مشی این کشور ایجاد کرد. ونزوئلا در عرصه سرزمینی کشوری غنی از لحاظ دارابودن منابع انرژی (نفتی) و معدنی است. آمارهای متفاوت بین ۱۰۰ تا ۳۰۴ میلیارد بشکه (آمار دبیرخانه اوپک ۳۰۰ میلیارد بشکه است) و در کمربند اورینوکو تا ۵۰۰ میلیارد بشکه (آمار اوپک ۲۸۱ میلیارد بشکه نفت خام سنگین و فوق سنگین است) تخمین می‌زنند که مشخص می‌کند ونزوئلا چشمه نفتی است که آمریکایی‌ها دیگر آن را از دست نخواهند داد و یادآوری این نکته ضروری است که اکتشاف تقریباً ۲۵ سال است انجام نشده است. طبق مرکز پیمایش زمین‌شناسی ایالات متحده[3] کشور دارای ۵۷۱ معدن ثبت شده در استان‌های بولیوار (۴۳۶) آمازون (۲۵) مریدا (۱۹) دلتا آماکرو (16)یاراکوی (14)لارا (12)سوکره (7)میراندا (۶) تاچیرا (۶) کارابوبه (۵) است[4]. اما ونزوئلا چه منابعی دارد؟ در یک نگاه معادن کشور[5] شامل موارد زیر است: ۵۷۱ معدن ثبت شده/52 با احتمال اکتشاف/166 ثبتی در حال اکتشاف قابل‌مشاهده/8 کارخانه ثبت شده/346 معدن در حال تولید. [6]

معدن.جمع.با احتمال اکتشاف.در حال اکتشاف.در حال تولید.واحد صنعتی

معدن

جمع

با احتمال اکتشاف

در حال اکتشاف

در حال تولید

واحد صنعتی

طلا

۲۳۱

۱۲

۱۸

۲۰۱

۰

الماس

۱۳۵

۱

۰

۱۳۴

۰

آهن

۹۱

۱۷

۴۳

۲۹

۲

مس

۶۶

۱۴

۴۳

۹

۰

آلومینیوم

۶۳

۷

۴۴

۷

۵

منگنز

۳۱

۳

۱۸

۹

۱

سرب

۲۰

۹

۸

۳

۰

روی

۱۲

۲

۶

۴

۰

تیتانیوم

۸

۰

۶

۲

۰

تنگستن

۸

۲

۱

۵

۰

اورانیوم

۶

۰

۵

۱

۰

فروسیلیکون

۶

۰

۵

۱

۰

سولفور

۵

۰

۲

۳

۰

کائولین

۵

۱

۳

۱

۰

نیکل

۵

۳

۲

۰

۰

عناصر کمیاب زمینی

۵

۱

۴

۰

۰

توریم

۵

۱

۴

۰

۰

قلع

۵

۱

۴

۰

۰

منزیت

۴

۰

۴

۰

۰

جیوه

۳

۰

۲

۱

۰

کرومیوم

۳

۱

۲

۰

۰

فسفات

۳

۰

۱

۲

۰

زیرکونیوم

۳

۱

۲

۰

۰

آزبست

-

-

-

-

۰

نقره

۱۲

۲

۷

۳

ضمن اینکه ونزوئلا یکی از کشورهای دارای بزرگ‌ترین ذخایر طلا در آمریکای لاتین است. تخمین زده می‌شود که حدود 3500 تن داشته باشد. فعالیت استخراج و تجاری سازی طلا حدود 250000 شغل ایجاد می‌کند. به همراه سایر شرکت‌های معدنی، فعالیت طلا در سال 2008 ملی شد. یافتن ذخایر اصلی طلا در ایالت بولیوار در چهار منطقه قابلیت پذیر است: مناطق طلای تومرمو، ال کائو، ال دورادو، ال مانتکو در حوضه رودخانه کویونی؛ و در مناطقی که توسط رودخانه‌های یوروآری، بوتانامو، کارونی، بنامو می‌باشد[7]. منابع معدنی طلا 262928472تن است. میانگین عیار 2.45 گرم در تن طلا، در مجموع 644 تن طلا. با تفکیک زیر است:
-بلوک گاسی پاتی کایو[8] با 231353598 تن، با عیار 1.73 گرم در تن، جمعاً 400.87 تن طلا.
- بلوک ال کایائو[9]: 25،337،187 تن، با عیار 6.99 گرم در تن، در مجموع 176،99 تن طلا.
- بلوک شمال سیفونته[10]:6237701 تن با عیار 10.57 گرم در تن، جمعاً 65.91 تن از طلا. محصول سال 2010 حدود 699093932 گرم و در 2016 حدود 62641754 گرم بوده است. میانگین عیار 2.45 گرم در تن است. در بلوک گواسیپاتی ال کایو: درجه عیار 1.73 گرم در تن. در بلوک ال کایائو: درجه عیار 6.99 گرم در تن. در شمال سیفونته: درجه عیار10.57 گرم در تن است. برش (CUT):3 گرم در تن طلا. در مارس 2018 شرکت کانادایی طلارزرو، در ارزیابی اولیه اقتصادی خودونزوئلا را به‌عنوان چهارمین معدن بزرگ طلا در جهان تایید کرد. منابع در یک مساحت 6 کیلومتری از کمربند معدنی اورینوکو، در ایالت بولیوار (جنوب شرقی) از طریق معدنکاری، «به یک میلیون و 480 هزار کیلو، یعنی بیش از 52 میلیون تروی اونس طلا" رسیده است. [11]به علاوه تمام مواد معدنی داخل جدول حاکی از آن است که چرا دونالد ترامپ تا این حد به این کشور علاقه دارد. آنچه زمانی سوسیالیست ها به‌عنوان سانترالیسم دمکراتیک در مسکو انجام می‌دادند، اکنون از کاخ سفید انجام می‌شود. انچه از تحلیل سخنان مقامات آمریکایی برمی آید روبیو وزیرخارجه سه برنامه اصلی را علام کرده است که شامل ثبات کشور و کنترل پول نفت، احیای اقتصاد کشور با مشارکت شرکت‌های خارجی و گذار سیاسی و بازسازی کشور خواهد بود. اولین سناریو این است که کاخ سفید دقیقا برابر همین برنامه پیش می‌رود. کریس رایت وزیر انرژی قول برگزاری انتخابات بین ۱۸ماه تا ۲ سال آینده را داده است. جذب سرمایه‌گذاری خارجی را منوط به ترکیبی از عوامل مانند شرایط مالی، دولت محلی، شیوه های حل اختلاف، امنیت مالکیت، دارایی، امنیت توافق، مالکیت دارایی ها و تصویب قانون رابطه نوین بین دو کشور می داند. این مسائل همان پرسش های بی شمار درباره این است که درست است شیفت قدرت انجام شده، اما بدنه اصلی سیستم سیاسی و اقتصادی دست نخورده باقی مانده است. تمرکز اصلی ایالات متحده بر نفت است و سرمایه گذاران اصلی احتیاط بسیاری برای ورود به کشور دارند، زیرا راهی طولانی برای بازسازی وضعیت خواهد بود. مطابق گزارش‌ها در دسترس قرار گرفته ریستاد دو دهه سرمایه‌گذاری اندک، زیرساخت های به شدت وخیم، نزول قابلیتات ، خاموشی، وادار شدن به محور اپراتورها ترکیب نفت خام، کم شدن تولید در دوره کووید ۱۹، تحریم های ثانویه ایالات متحده علیه روسیه و چین ، قطع دسترسی به رقیق کننده های ضروری و تجهیزات سنگین تولید شده توسط ایالات متحده مانند ژنراتورهای بخار با فشار بالا مورد نیاز برای بازیابی موارد بهبود حرارتی و کمبود مزمن تجهیزات و سرمایه‌گذاری، فقدان دکل حفاری فعال، نگهداری قدیمی و ضعیف دکل ها وخطوط لوله، ظرفیت ذخیره سازی ناکافی، نفتکش های قدیمی و بندر ناکافی و زیرساخت های بارگیری، شکست گسترده در تعمیر و نگهداری گسترده، آتش سوزی ها و نشت های مکرر، خاموشی های مداوم برق موجب تکرار اختلال در کل سیستم تولید و صادرات نفت شده است. مضاف بر اینها نرخ ارز دوگانه و کمبود مزمن ارز ، هزینه های عملیاتی محلی و تاخیر در پرداخت به پیمانکاران و خرابی های زیرساختی و مشکل برق برای تولید تحت کنترل دولت وجود دارد. براین مبنا بود که مجلس ملی کشور در ژانویه ۲۰۲۶ و پس از ربودن مادورو و شایعاتی مبنی بر مهلت ۱۵ دقیقه ای مهاجمان به رودیگرز برای همکاری ، برای اولین‌بار قانون هیدروکربن را با هدف مشارکت بخش خصوصی و خارجی اصلاح کرد. این اصلاح انحصارگری شرکت ملی نفت ونزوئلا را از بین می برد و مجوز ورود شرکت‌های خصوصی را می‌دهد که قراردادهایی با شرکت نفت و یا دولت برای اجازه استخراج مستقیم، اکتشاف ، حمل و نقل و بازاریابی می‌دهد. هنوز بحث های ابتدایی در حال انجام است که ترامپ از توافق ۳۰ تا ۵۰میلیون بشکه ای و ارائه آن در بازار و کنترل درآمد در جهت رفاه مردم ونزوئلا و تهیه محصولات صرف ساخت آمریکا سخن می گوید. شاهدی بر انجام دقیق استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵ و طرح سه ماده ای روبیو که گفته شد. گرچه فارین پالیسی درباره این طرح که با قطع وابستگی هند به نفت روسیه در هم آمیخته است ، ابراز تردید می‌کند و اجرای آن را لااقل در آینده نزدیک بعید می داند. شورون گرچه در کشور از قبل با مجوز اوفک حضور داشته و بخشی از فراورده ها را به ارائه می رساند، اما اکسون موبیل و کونوکوفیلیپس که شرکای سابق بوده اند اکنون در انتظار عملیاتی شدن کار با مدل های نوین قرارداد هستند به ویژه جاهایی که خودمختاری نسبی به شرکت ها می‌دهد و مسائل داوری نزد محکمه های بین المللی نیز پیش بینی شده باشد. بنابراین همه این شرکت ها در انتظار اولین و مهمترین محور هستند که ریسک حضور را افت دهد: ثبات سیاسی درازمدت. کلیه سیاست ها و راهبردهای پس از چاوز و مادورو در کشور بر مبنای مقاومت علیه تحریم و شبکه های دور زدن تحریم ها به هرشکل ممکن طراحی شده است و بازگشت به مسیرهای متعادل هم نیازمند بازطراحی به‌روز در داخل و هم نیازمند موافقت های با سرعت در دولت و کنگره ایالات متحده خواهد بود که مورد دومی در ارتباط با کنگره در بحث برداشتن تحریم ها زمان بر و طولانی است. روابط نفتی دو کشور فراز و فرود داشته است. به استناد گزارش US EIA, Kpler, OIES واردات نفت خام ونزوئلا به آمریکا در سال 1997 به اوج خود رسید و از ۱۹۹۸ به‌تدریج نزول شدید داشته است و اکنون انتظار می‌رود واردات ونزوئلا ازآمریکا به دلیل تغییر سیاست ها صعود یابد زیرا در داخل ایالات متحده تقاضا برای نفت خام سنگین وجود دارد و پالایشگاه ها می توانند بشکه های سنگین ونزوئلا را پردازش کنند. تاکنون نفتا برای رقیق سازی از روسیه وارد می شد، اما صادرات نفتای آمریکا به ونزوئلا می تواند جایگزین نفتای روسیه شوید. این جایگزینی و بارگیری بنا طبق گزارش ها از ۱۰ ژانویه به بعد انجام می‌شود. وضعیت بازیگران دیگر کماکان و در ابهام است. به طور قطع روسیه دیگر جایگاه سابق را نخواهد داشت. آمریکایی‌ها مصمم به جایگزینی نفت روسیه از هند هستند. اما وضعیت چینی ها پیچیده تر است. مطابق گزارش‌ها در دسترس قرار گرفته موسسه مطالعات انرژی آکسفورد سهامداران چینی نگران چشم انداز لغو قرارداد و بدهی های مرتبط با بازسازی هستند. چین نگرانی کمتری دارد زیرا در راهبرد خود به دلیل تنوع واردات و ذخیره سازی و جایگزینی نفت از طریق دیگر و در ائتلاف های خاورمیانه ای توانمند است. نگرانی چین بیشتر به دلیل پیامدهای استراتژی به‌روز ترامپ برای کنترل کل منطقه آمریکای جنوبی و نابودسازی سرمایه‌گذاری های گسترده در کمربند راه است. نفت برای چین از مسیرهای دیگری تامین خواهدشد اما نکته مهم مهار چین در یک برنامه کلان از سوی ایالات متحده است و بنابراین بیجینگ بیشتر نگران ژئوپلیتیکی دارد. در مجموع شاید نکات زیر برای علاقمندان حوزه نفت قابل تعمق باشد:

- راهبرد ایالات متحده برابر متن امنیت ملی ۲۰۲۵ قطعا تهاجمی تر در منطقه خواهد بود و در این چارچوب نفت به‌عنوان یک دارایی ژئوپلیتیک استراتژیک در نظر گرفته می‌شود.
به همان میزان تهاجمی تر شدن شاهد مقاومت های نو مردمی در منطقه خواهیم بود که برزیل پیشگام آن است ، گرچه توان مقابله به تنهایی با هژمون ایالات متحده را ندارد، اما قدرت بسیج کنندگی محوری را بالقوه دارد و همین مسئله شکنندگی نسبی در اقدامات آمریکایی‌ها ایجاد خواهدکرد.
شرکت‌های بزرگ هم‌زمان با متغیر ثبات سیاسی به‌تدریج وارد کشور ونزوئلا خواهند شد و جریان صادرات به ایالات متحده انحصاری خواهد شد. فضای تجاری با ورود شرکت‌های غربی تغییر خواهد کرد. نفت ونزوئلا به مسیرهای به‌روز موردنظر ایالات متحده هدایت خواهد شد. (برابر گزارش بلومبرگ در ۱۰ فوریه این کشور برای اولین‌بار یک محموله نفت خام به اسرائیل صادر کرد.)
باوجود هشدار مؤسسات تحلیلگر نفتی درباره چالش‌های سیاسی و نهادی در تولید نفت در بلندمدت به نظرم این مسیر قابل‌مدیریت است. ایالات متحده با درس‌گرفتن از بحران عراق اکنون بسیار محاسبه شده و دقیق در تلاش برای ایجاد همبستگی بدون آسیب جدی به ساختارهای قدیمی است و اصلاحات لازم برای بازسازی را با حفظ منافع همه ذی‌نفعان داخل کشور ونزوئلا پیگیری می‌کند.
گزارش‌هایی از تردید شرکت‌های بزرگ برای ورود به ونزوئلا منتشر می‌شود، اما به نظر می‌رسد سرانجام میلیاردها دلار در این کشور سرمایه‌گذاری خواهند کرد و رویه دولت در پیگیری جامع پروژه ونزوئلا این را بیانگر است.
دو مسئله اساسی روند تحولات را به طور کلی تحت تاثیر قرار داده است.اولین مبحث زلزله مهیب در ونزوئلا در تیر ۱۴۰۵ بود که خسارات مادی گسترده ای ایجاد کرد و منجر به کشته شدن ۵۱۱۹ تن و مجروح شدن ۱۶هزار و ۷۴۰ تن گردید.متعاقب زلزله حضور نیروهای نظامی ایالات متحده و کمک ها از کریدور میامی شدت گرفت.امریکایی ها بخش مهمی از ترافیک امدادی و تخلیه بار و حمل و نقل را به دست گرفته و شرکت های استارلینگ؛آیرلینک؛آمازون؛آمریکن ایرلاین اقدامات اضطراری را آغاز کردند.دولت رودریگرز نیز مجوز ورود نیروها و استفاده از بندر و فرودگاه را فراهم کرد و در عمل دو کشور وارد همکاری گسترده ای برای همکاری شدند.گفته میشود رابطه دو کشور نوعی وابستگی متقابل اما به شدت نامتقارن است.زلزله فرصت حضور امریکایی ها را در این کشور ایجاد کرد. حتی گزارشی از حضور اسراییل در بازسازی این کشور نیز منتظر شده است. دومین مبحث بحران تنگه هرمز پس حملات امریکا و اسراییل به جمهوری اسلامی است که وابستگی نفتی ایالات متحده به نفت ونزوئلا را بیشتر خواهد کرد و به نظر می رسد با بازگشت نسبی ثبات سیاسی تردید کشورها برای ورود به این کشور برطرف خواهد شد.
بر این مبنا ونزوئلا همچنان مالک منابع زیرزمینی خود است، اما دسترسی به بازار، بیمه، حمل‌ونقل، فناوری و درآمد، بیش از گذشته به تصمیم‌های واشینگتن وابسته شده است. بنابراین، مفهوم دقیق‌تر از «کنترل نفت»، مالکیت چاه‌ها نیست، بلکه تنظیم شیر صادرات، مسیر درآمد و ترکیب بازیگران مجاز است.این معماری برای دولت موقت منافع کوتاه‌مدتی دارد. درآمدهای نفتی تحت حمایت خزانه‌داری می‌توانند از توقیف فوری توسط طلبکاران مصون بمانند، فساد افت یابد و منابعی برای پرداخت حقوق، واردات و عملیات امدادی فراهم شود. اما هزینه آن محدودشدن اختیار بودجه‌ای و وابستگی به تأیید خارجی است. واشینگتن بدون تشکیل دولت اشغالگر یا پذیرش رسمی اداره کشور، بر شبکه‌هایی اثر می‌گذارد که دولت موقت و اقتصاد ونزوئلا به آنها وابسته‌اند: درآمد نفت، مجوزهای تحریمی، بازار، بانک، بندر، فرودگاه، ارتباطات و زمان‌بندی انتقال سیاسی. دولت موقت مسئولیت اداره داخلی و پاسخ‌گویی به جامعه را حفظ می‌کند، درحالی‌که آمریکا بر منابع و گزینه‌های راهبردی آن اثر می‌گذارد.(بند آخر به نقل از سیروس صغادی-ایرنا)
[1] -https://donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-4024068

[2] - نویسندگان کتاب زیر از 6 تلاش نافرجام ایالات متحده برای کودتا در ونزوئلا نوشته‌اند که منشأ همگی نفت و یا منابع بوده است 1. 11 تا 14 آوریل 2002: رئیس جمهور چاوز توسط ارتش برکنار و دوباره به قدرت بازگشت.2. دسامبر 2002 تا فوریه 2003: تعطیلی شرکت نفت دولتی همراه با تأثیر کودتای آوریل،باعث از دست رفتن 29 % تولید ناخالص داخلی شد.تقریبا نیمی از کارکنان PDVSA اخراج می شوند.3. آوریل 2013: نیکلاس مادورو پس از مرگ چاوز در انتخابات پیروز شدکه ایالات متحده از به رسمیت شناختن نتایج انتخابات خودداری می کند انتخابات باطل شد.4. فوریه تا آوریل 2014: مخالفان درانتخابات2013 سراسر کشور متحمل شکست شدند. خشونت واعتراضات به رهبری لئوپولدو لوپز دوباره با هدف برکناری مادورو انجام شد.5. آوریل تا ژوئیه 2017: اپوزیسیون کنترل مجلس ملی را به دست آورد.دسامبر 2015 مادورو در نبردهای حقوقی با مجمع پیروز شد. درآوریل 2017، اعتراضات خشونت آمیز با هدف سرنگونی مادورو دوباره ابتدا شد.حاصل آن صد و بیست و شش کشته بود.6. ژانویه 2019 خوان گوایدو توسط ایالات متحده و بسیاری از متحدانش به عنوان رئیس جمهور موقت به رسمیت شناخته شد. دولت ترامپ تحریم های اقتصادی را تشدید می کند و درآمدهای حاصل از فروش‌رسانی نفت را مسدود می کند.درخواست مستقیم از ارتش ونزوئلا برای برکناری مادورو مطرح می شود.سپس با انشعاب در داخل اپوزیسیون خوان گوایدو نیز از مقام رهبری اشان برکنارشد.برای گزارش‌ها بیشتر به منبع زیر رجوع شود:

The U.S. Empire, the Media, and Twenty Years,of Coup Attempts in Venezuela,Joe Emersberger and Justin Podur,Extraordinary Threat, .MONTHLY REVIEW PRESS New York,2021

[3] - United States Geological Survey (USGS)

[4] - https://thediggings.com/ven

[5] - https://thediggings.com/ven/commodities

[6] - https://thediggings.com/ven

[7] - Tumeremo, El Callao, El Dorado .El Manteco; in the Cuyuní river basin; the rivers Yuruarí, Botanamo, Caroni, Venamo

[8] - Guasipati-El Callao block

[9] - El Callao block

[10] - Block Sifontes Norte

[11] - MPPDME-Catalogo-Oferta-Exportable-Inversion-Minera%2

سوالات متداول

از دولت - ملت تا مستعمرات منابع کمیاب چیست؟

در این مطلب اطلاعات، جزئیات و نکات مرتبط با از دولت - ملت تا مستعمرات منابع کمیاب بررسی شده است.

مهم‌ترین نکات درباره ایالات چیست؟

جزئیات مهم و نکات قابل توجه درباره ایالات در متن مقاله بررسی شده است.

چرا از دولت - ملت تا مستعمرات منابع کمیاب اهمیت دارد؟

این موضوع به دلیل اطلاعات و کاربردهای مرتبط، مورد توجه کاربران قرار گرفته است.